|
گفت پيغامبر علي را کاي علي |
|
شير حقي پهلوان پردلي |
|
ليک بر شيري مکن هم اعتماد |
|
اندر آ در سايهي نخل اميد |
|
اندر آ در سايهي آن عاقلي |
|
کش نداند برد از ره ناقلي |
|
ظل او اندر زمين چون کوه قاف |
|
روح او سيمرغ بس عاليطواف |
|
گر بگويم تا قيامت نعت او |
|
هيچ آن را مقطع و غايت مجو |
|
در بشر روپوش کردست آفتاب |
|
فهم کن والله اعلم بالصواب |
|
يا علي از جملهي طاعات راه |
|
بر گزين تو سايهي خاص اله |
|
هر کسي در طاعتي بگريختند |
|
خويشتن را مخلصي انگيختند |
|
تو برو در سايهي عاقل گريز |
|
تا رهي زان دشمن پنهانستيز |
|
از همه طاعات اينت بهترست |
|
سبق يابي بر هر آن سابق که هست |
|
چون گرفتت پير هين تسليم شو |
|
همچو موسي زير حکم خضر رو |
|
صبر کن بر کار خضري بي نفاق |
|
تا نگويد خضر رو هذا فراق |
|
گرچه کشتي بشکند تو دم مزن |
|
گرچه طفلي را کشد تو مو مکن
|
|
دست او را حق چو دست خويش خواند |
|
تا يد الله فوق ايديهم براند |
|
دست حق ميراندش زندهش کند |
|
زنده چه بود جان پايندهش کند |
| هرکه تنها نادرا اين ره بريد |
|
هم به عون همت پيران رسيد |
| دست پير از غايبان کوتاه نيست |
|
دست او جز قبضه الله نيست |
| غايبان را چون چنين خلعت دهند |
|
حاضران از غايبان لا شک بهاند |
| غايبان را چون نواله ميدهند |
|
پيش مهمان تا چه نعمتها نهند |
|
کو کسي کو پيش شه بندد کمر |
|
تا کسي کو هست بيرون سوي در |
|
چون گزيدي پير نازکدل مباش |
|
سست و ريزيده چو آب و گل مباش |
|
ور بهر زخمي تو پر کينه شوي |
|
پس کجا بيصيقل آيينه شوي |